لودینگ

گناه کبیره قسمت سوم دکتر احمد ایزدی طامه

یادداشت

گناه کبیره قسمت سوم دکتر احمد ایزدی طامه

گناه کبیره

قسمت سوم

دکتر احمد ایزدی طامه
روانشناس و دانشیار دانشگاه

موانع خود شکوفایی:
۱_ موانع شخصی،
۲_ موانع خانوادگی،
۳_ نظام سیاسی.

چه بسیار انسانهایی که تلاش می کنند تا توانایی های ذاتی خود را به فعلیت برسانند، اما با موانع اقتصادی، فرهنگی و سیاسی ای مواجه می شوند که توانایی مقابله و حذف آنها را ندارند و در نتیجه چاره ای جز حمله به خود و گرفتار شدن در دام اضطراب و خود تخریبی ندارند.

یکی از وظایف اصلی نظام های سیاسی آن است که با کمک منابعی که در اختیار دارند که در ادبیات ما به آن “بیت‌المال” گفته می شود، زمینه های بالفعل شدن استعداد و توانایی های مردم کشور را فراهم نمایند. کوتاهی نظام سیاسی در این زمینه، بزرگترین گناه در حق مردم و خصوصا جوانان است.

یکی از معانی عادل بودن خداوند آن است که هیچ انسانی را از موهبت استعداد محروم نکرده است و این وظیفه نظام سیاسی است که با قانون گذاری صحیح و ایجاد بسترهای لازم اجتماعی، زمینه را برای شکوفا شدن انواع و اقسام استعدادها فراهم نماید تا مردم بتوانند به کمک آن عزت پیدا کنند؛ به بالندگی دست یابند و خود را به فعلیت برسانند.

ناهنجاری های روانی و آسیب های اجتماعی زمانی افزایش می یابدکه سیاست های اقتصادی و اجتماعی و جهت گیری های کلان داخلی و خارجی یک نظام سیاسی و به طبع آن اهداف و سیاست های نظام آموزش و پرورش مانع حرکت مردم به سمت رشد و شکوفایی و فعلیت یافتن توانایی های منحصر به فرد شان شود. این که یک نظام سیاسی راههای محدودی را برای رشد و شکوفایی انسانهایی که دارای استعداد های متفاوت و متنوع هستند تعریف و فراهم نماید و آنها را وادار کند که تنها در زمینه های خاصی حق رشد داشته باشند، بزرگترین گناه در حق ملت است.

در این حالت، فرد تصویری که بر اساس استعدادهایش در ذهن دارد را از دست می دهد و تصویری غیرمنطبق با بالقوگی های خود را به اجبار می پذیرد. در این شرایط، فرد به ناچار احساسات، آرزوها و توانایی های واقعی خود را نادیده می گیرد و مدام در حال مقایسه تصویر واقعی خود با تصویری است که به ناچار آن را پذیرفته است و این مقایسه می تواند موجی از خود خوار نگری و احساس گناه را در فرد ایجاد کند.

این احساس گناه ناشی از قربانی شدن و محدود شدن زندگی فرد توسط شرایط محدود کننده اجتماعی و سیاسی است که اجازه پرورش و بالندگی را از افراد خصوصاً جوانان می گیرد و آنها را به سمت آسیب های روانی و اجتماعی سوق می دهد. ریشه بسیاری از مهاجرتها، افسردگی ها، اضطرابها و رفتارهای ناسازگارانه جوانان یک کشور را باید در محدودیت هایی دانست که در زمینه رشد و شکوفایی استعداد های آنها وجود دارد.
در جوامعی که مردم “امنیت” را به قیمت از دست دادن “رشد و بالندگی” خود به دست می آورند، زمینه های لازم برای خود شکوفایی آنها محدود است و اصولاً در چنین جوامعی احساس گناه، اضطراب و ناهنجاری های اجتماعی بیشتر به چشم می‌خورد.

 

بخش نخست این مقاله : گناه کبیره (قسمت اول)

بخش دوم این مقاله : گناه کبیره (قسمت دوم)

اشتراک گذاری
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on telegram
Telegram
Share on email
Email
Share on print
Print
جدیدتربن مطالب
مطالب مرتبط
دیدگاه‌ها

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *