لودینگ

گوشه چشمی به تازه های نشر!

معرفی کتاب

گوشه چشمی به تازه های نشر!

«بیش از این‌ها باید باشد!» [There must be more than that] نوشته شینسوکه یوشی‌تکه [Shinsuke Yoshitake] منتشر شد.

بیش از این‌ها باید باشد!» [There must be more than that] نوشته شینسوکه یوشی‌تکه [Shinsuke Yoshitake]

به گزارش کتاب نیوز، «بیش از این‌ها باید باشد!» چهارمین جلد از مجموعه‌ی فیلسوف کوچک است که آن را شینسوکه یوشی‌تکه نوشته و رضی هیرمندی آن را ترجمه و نشر افق منتشر کرده است.

شینسوکه یوشی تکه متولد ۱۹۷۳ تصویرگر و نویسنده کتاب کودکان است. ایجاد کمیک، تصاویر کتاب کودکان، نقاشی ها و مقاله های مصور در مورد چیزهای کوچک در زندگی روزمره ما از فعالیت های اوست.

ناشر در معرفی این اثر آورده است:

آینده چیست؟ فکر می‌کنید چه جور آینده‌‌ای ممکن است اتفاق بیافتد؟ احتمال‌های زیادی درباره‌ی آینده وجود دارد. آینده می‌تواند تاریک یا خیلی‌ باحال باشد و شاید گزینه‌های بیشتری هم وجود داشته باشد!
بیش از این‌ها باید باشد! کتابی است برای همه‌ی کسانی که به آینده بدبین شده‌اند یا از آن می‌ترسند. کتابی شوخ و پر امید درباره‌ی آینده‌‌ی مبهم و تاریک که ۴ تا ۴۰۰ ساله‌ها می‌توانند بخوانند و لذت ببرند.
کودکان بهتر از آدم‌بزرگ‌ها دنیای اطرافشان را می‌بینند و بیشتر سوال می‌پرسند و از این جهت فیلسوف‌هایی کوچک‌اند. مجموعه کتاب‌های فیلسوف کوچک به دنبال تقویت روحیه‌ی پزسشگری و رشد تفکر خلاق در کودکان به کمک داستان است. کودکی که بهتر می‌بیند و بیشتر می‌پرسد، برای چالش‌های دنیای آینده راه‌حل‌هایی خلاقانه‌تر پیدا می‌کند.

درباره‌ی کتاب بیش از این‌ها باید باشد!

دختر کوچولو از برادرش می‌شنود که قرار است ما آدم‌ها در آینده با اتفاق‌های وحشتناکی رو‌به‌رو شویم. برای همین حسابی نگران می‌شود. برادرش می‌گوید به‌زودی جنگ‌های ویرانگر و بیماری‌ها‌ی همه‌گیر همه را نابود می‌کنند. اما مامان بزرگ حرف‌های دیگری می‌زند که شنیدنی‌اند…

«بیش از این‌ها باید باشد!» نوشته شینسوکه یوشی‌تکه در ۳۶ صفحه و قیمت ۴۰ هزارتومان در دسترس کودکان و نوجوانان قرار گرفته است.

کریستین سیکستا راینهارت [Christine Sixta Rinehart] در کتاب «جنبش‌های اجتماعی سرخورده و ریشه‌های تروریسم : تغییر چگونه رادیکال میشود؟» [Volatile Social Movements and the Origins of Terrorism: The Radicalization of Change] تلاش می‌کند ضمن اجتناب از نگاه تک عاملی برای فهم رادیکالیسم، دریچه‌ای نو و مبتنی بر نگرشی درونی و فرایندی را به روی علاقه‌مندان و پژوهشگران رادیکالیسم بگشاید.

کریستین سیکستا راینهارت [Christine Sixta Rinehart] در کتاب «جنبش‌های اجتماعی سرخورده و ریشه‌های تروریسم : تغییر چگونه رادیکال میشود؟» [Volatile Social Movements and the Origins of Terrorism: The Radicalization of Change]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، جنبش‌های اجتماعی جدید به‌رغم تفاوت‌های ماهوی، جغرافیایی و سیاسی در برخی ویژگی‌ها مشترکند. این جنبش‌‌ها به تعبیر کالین بک در کتاب رادیکال‌ها، ترویست‌ها و … دارای «چرخه‌های حیات» هستند؛ عموما با آرمان‌ها و شعارهای مسالمت‌‌آمیز ظاهر می‌‌شوند، برای تحقق آن‌ها تلاش می‌کنند، گاه دچار افول می‌شوند و درنهایت احتمالا خود را با شرایط نوین بازیابی می‌کنند. در این بین، در برابر چالش‌هایی چند که به‌دفعات مانع دستیابی به اهداف شود دو راه در پیش دارند: اول انفعال و انزوا و دوم تغییر در روش‌ها و تاکتیک‌ها، از مسالمت‌آمیز به شیوه‌های رادیکال(ناکامی و پرخاشگری). آنچه کتاب جنبش‌های اجتماعی سرخورده و ریشه‌‌های تروریسم را واجد ارزش مطالعه می‌کند، استخراج الگوی تحول در رویکردها و شیوه‌های جنبش‌هایی از این دست است که به‌نوعی در گذر زمان دچار سرخوردگی در مسیر دستیابی به اهداف و مطالبات شده‌اند. این جنبش‌ها به‌رغم آن‌که در این تحول رویکردی و تاکتیکی، هم‌زمان با موانع بیرونی و درونی مواجه می‌شوند، درنهایت به تغییر آن‌ها تن می‌دهند.

در کتاب «جنبش‌های اجتماعی سرخورده و ریشه‌های تروریسم» اثر کریستین سیکستا راینهارت و ترجمه محمد بابایی است که در ۲۳۵ صفحه و با قیمت ۸۴۰۰۰ تومان از سوی نشر لوگوس منتشر شده است، نویسنده با نگاهی روشمند، اما روان و مفهوم، تلاش کرده است خواننده را با چرایی و سازوکار تدریجی این تحول آشنا کند. گرچه الگوی کتاب را نمی‌توان به همه جنبش‌های اجتماعی تعمیم داد؛ اما به لحاظ روش‌شناختی، نگاهی عملیاتی برای مطالعه جنبش‌های اجتماعی و شیوه تحول آن‌ها ارائه می‌کند. همین ویژگی دومین دلیلی است که کتاب را واجد ارزش مطالعه می‌کند.‌ مترجم نیز همسو با برنامه پژوهشی خود روش‌شناسی مطالعه جنبش‌های اجتماعی و نیز آگاهی از ناکافی‌بودن ادبیات این حوزه اقدام به ترجمه کتاب کرده است. مطالعه کتاب برای عموم علاقه‌مندان به مباحث علوم اجتماعی سودمند است؛ اما به‌طور ویژه برای دانشجویان رشته‌های علوم سیاسی، جامعه‌شناسی(سیاسی) و محققان حوزه جبنش‌‌های سیاسی-اجتماعی و علاقه‌مندان به مطالعه مناسبات دولت و جامعه و مطالعات تطبیقی در علوم سیاسی و اجتماعی توصیه می‌‌شود.

مترجم در مقدمه این کتاب آورده است: «کتاب پیش رو، روان و بدون پیچیدگی است. از این رو نیازی به مقدمه مطول و نظری ندارد؛ اما به نظر می‌رسد به دو وجه ارزشمند کتاب باید اشاره شود. نخست ارزش تحلیلی و نظری و دوم، ارزش روشی. ادامه مقدمه به ترتیب به توضیح این دو نکته اختصاص دارد. رویکردها به مطالعه رادیکالیسم به مثابه عارضه‌ای بر جریان‌های سیاسی ابتدای قرن بیستم، پویا و متحول بوده است. از جمله رویکردهایی که در فهم پدیده رادیکالیسم کمتر به آن توجه شد، نگاهی است که فهم‌پذیری رادیکالیسم را منوط به درکی فرایندی می‌داند. کریستین سیکستا راینهارت در این کتاب تلاش می‌کند ضمن اجتناب از نگاه تک‌عاملی برای فهم این پدیده، دریچه‌ای نو و مبتنی بر نگرشی درونی و فرایندی را به روی علاقه‌مندان و پژوهشگران رادیکالیسم بگشاید.

او در این کتاب با مروری بر دیدگاه‌های مرسوم در مطالعه تحولات جنبش‌های اجتماعی و نقد آنها، مدل خود را برای مطالعه درونی و فرایندی ارائه می‌کند. راینهارت بی پروا به این مسئله چالش برانگیز می‌پردازد که علل روی‌آوردن جنبش‌های اجتماعی مسالمت‌جو به شیوه‌ها و روش‌های رادیکال و در اینجا تروریسم چیست؟ به‌طور مشخص، او درصدد است دریابد چرا آن دسته از جنبش‌های اجتماعی که در ابتدا با آرمان‌هایی مسالمت‌جویانه شکل گرفتند و در پیگیری مطالبات نیز به شیوه‌های مشروع پایبند بودند، در گذر زمان به استفاده از تاکتیک‌های رادیکال همانند ترور و تخریب متوسل شده‌اند؟ نویسنده کتاب با این نیت که در نهایت به چارچوب نظری مشخصی برای تبیین این تحول در جنبش‌های مسالمت‌جو دست یابد، به لحاظ روشی دست به انتخاب چهار جنبش شناخته‌شده نیمه دوم قرن بیستم و ابتدای قرن بیست‌ویکم می‌زند. اخوان المسلمین مصر، نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا موسوم به فارک، ببرهای آزادی‌بخش تامیل (ایلم) و جدایی‌طلبان باسک موسوم به اتا. آن‌گونه که پیداست تلاش نویسنده بر این است تا از میان تنوعات جغرافیایی، فرهنگی و ساختاری این جنبش‌ها (خاورمیانه، آمریکای لاتین، آسیا و اروپا) روندها و رویه‌های مشترکی در فرایند تحول درونی آنها استخراج و ارائه نماید.»

در «مقدمه» این کتاب نیز می‌خوانیم: «رادیکال‌‍شدن جنبش‌های اجتماعی و احزاب سیاسی نه تروریست‌ها و نه گروه‌های تروریستی در فضایی مناسب ظاهر نمی‌شوند. بسیاری از گروه‌های تروریستی ریشه در جنبش‌های اجتماعی نامحبوب و ناکارآمد دارند. تندروهایی که به علل متعدد مایل به استفاده از تروریسم هستند، عموما از طریق مصادره جنبشی اجتماعی -که در تحقق اهدافش ناکام مانده است،- آن را به سازمانی تروریستی تبدیل می‌کنند. در حقیقت، وقوع این تحول به سازمانی تروریستی در خصوص نمونه‌هایی که در این کتاب مطالعه شده‌اند زمان بر است و در طول سال‌ها رخ می‌دهد. چنین گروه‌های تروریستی‌ای توسط افراد سرخورده‌ای در درون جنبش اجتماعی شکل گرفته‌اند که مستعد خشونت بوده‌اند. در کلیت تاریخ پژوهش درباره تروریسم، یک نظریه به‌طور مشخص غالب بوده است؛ محققان محیط خارجی را عامل اصلی در خشونت گروه‌های تروریستی دانسته‌اند. پژوهش‌هایی که بر محیط خارجی به مثابه علت اصلی ظهور و گسترش سازمان‌های تروریستی تمرکز می‌کنند، در بهترین شرایط، همچنان تکامل‌نیافته و مبهم‌اند؛ مثلا پویایی گروهی درون جنبش‌های توده‌ای در این مطالعات مغفول مانده است.»

«نسبت هنر و ایدئولوژی نزد والتر بنیامین» نوشته علی الماسی زند از سوی نشر نقد فرهنگ منتشر شد.

نسبت هنر و ایدئولوژی نزد والتر بنیامین علی الماسی زند

به گزارش کتاب نیوز، والتر بنیامین، یکی از اثرگذارترین فیلسوفان هنر در قرن بیستم است. او که خود را مارکسیستی انقلابی می‌دانست، یکی از به‌نام‌ترین اندیشمندان معاصری است که، بنا بر تخصص و حوزه‌ی علایق‌اش، دقیقاً در میانه‌ی معرکه‌ی مناسبات میان هنر و ایدئولوژی قرار گرفته است. وی در جای‌جای آثارش عبارات و مفاهیم گوناگونی در باب نسبت هنر و ایدئولوژی مطرح می‌کند. او گه‌گاه در برابر آفات ایدئولوژی برای هنر، از هنر مستقل و حتی هنر برای هنر حمایت کرده، نگرانی‌های زیبایی‌شناختی‌اش را در برابر سیطره‌ی نظام‌های ایدئولوژیک مطرح می‌سازد؛ و در مقابل، در برابر انحطاط هنر بورژوایی در نظام سرمایه‌داری، هنر غیرمتعهد را تحقیر کرده، با تأکید بر آرمان‌ها و اهداف انقلابی، تلویحاً از نوعی تعهد ایدئولوژیک هنر دفاع می‌کند. کتاب حاضر در صدد تبیین این امر است که چگونه می‌توان بدون افتادن در ورطه‌ی تناقض‌گویی، بنیامین را هم زیبایی‌شناسی نوکانتی و متعهد به ذات و سرشت خود امر هنری دانست و هم مارکسیستی انقلابی و در عین‌حال یک یهودی منجی‌باور که تعهد هنر به ایده را بسیار حائز اهمیت می‌داند.

علی الماسی زند متولد ۱۳۶۶ تهران و دانشجوی دکتری فلسفه دین است.

«نسبت هنر و ایدئولوژی نزد والتر بنیامین» نوشته علی الماسی زند در ۱۶۲ صفحه و قیمت ۵۰ هزارتومان منتشر شده و در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.

بایرون تیلور، از دانشگاه کالج لندن، نگاهی انتقادی به مجموعه مقالات «خیانت فلسفه: مطالعاتی در فلسفه و ترجمه» می‌اندازد که توسط د. م. اسپیتزر گردآوری و ویراستاری شده است. این کتاب، به بررسی و امکان ترجمه متون فلسفی می‌پردازد.
آیا فلسفه ترجمه‌پذیر است؟

خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) ترجمه سید امین موسوی زاده: ترجمه و فلسفه رشته‌های وسیع و گسترده‌ای هستند و این از اعتبار اسپیتزر است که در کتاب «خیانت فلسفه» مطالبی را از طیف وسیعی از اندیشمندان، مترجمان و منتقدان بین‌امللی – از مسکو تا ریو، هنگ‌کنگ تا وین، جمع‌آوری می‌کند. شاید هنوز برای گفتن قطعی زود باشد، اما اگر متخصصان هر دو رشته مراقب نباشند، ممکن است پشیمان شوند که از سخنان اخیر باربارا کاسین و امیلی اپتر در زمینه ترجمه‌ناپذیری استفاده نکرده‌اند. اگر می‌خواهیم این ادامه یابد و توسعه پیدا کند، شناخت اهمیت متقابل آن‌ها باید در آموزش و برنامه‌های درسی – به همان میزان که در تحقیقات اخیر آمده – گنجانده شود.

عنوان اسپیتزر با تأکید بر ماهیت «خائنانه» اثر ترجمه شده فلسفی، ممکن است برخی را به این باور برساند که این کتاب از نگاه «ابزارگرایان» به ترجمه پیروی می‌کند که لارنس ونوتی به دانشمندان در مورد آن هشدار داده است. در بدترین حالت، این نگاه ترجمه‌ را به عنوان نسخه‌ای ذاتا فروتر از اصل بی‌چون‌وچرا (و در نتیجه غیرقابل ترجمه) می‌داند و در نتیجه دستاوردها و پیچیدگی‌هایی را که متون ترجمه‌شده نیز می‌توانند گسترش دهند، نادیده می‌گیرد. خوشبختانه اما این کتاب این گونه نیست، زیرا مقدمه اسپیتزر توضیح می‌دهد:

«نام‌گذاری چنین عملی به «خیانت» استعاری است، اما به تاریخچه وضعیت فیلسوفان مخالف و به حاشیه راندن آن‌ها توسط حاکمیت اشاره می‌کند: تعجبی ندارد که سقراط به اعدام محکوم شد، این که آکادمی افلاطون در  خارج  از دیوارهای شهر ساخته شد […] و در قرن گذشته چهره‌های بزرگ صحنه فلسفی اروپا – آدورنو، آرنت – از چنگال توتالیتاریسم فرار کردند. این بدگمانی که تفکر می‌ستیزد، سرمی‌پیچد، و غدر می‌کند، ممکن است اعتماد به فلسفه و فیلسوفان را از بین ببرد.»

این کتاب با جستار شاعر و محقق آمریکایی ه. ل. هیکس آغاز می‌شود که مروری دارد بر فلسفه‌ای که به صراحت در تقبیح ترجمه است، همراه با ایراداتی که به آن وارد است: او می‌گوید: این‌همانی ترجمه‌ای صادق است و ترجمه و فلسفه خواهرانی هم‌سان باشد اگر واژه‌ها همان طور که هابز اصرار دارد در جهان به نظر برسند. اما این طور نیستند.» (ص۶) هیکس می‌کوشد مقولات یا مسیرهایی مختلفی را برای این چه‌گونه تعامل ترجمه و فلسفه ادامه یابد، برقرار کند.

پائولو اولیویرا، محقق برزیلی این بحث‌ها را به تجزیه و تحلیل مفهوم ویتگنشتاین در مورد شباهت‌های خانوادگی هدایت می‌کند – هرچند توجه بیش‌تر به دیدگاه‌های فیلسوف در مورد ترجمه، این بحث را تقویت می‌کرد. جستار خود اسپیتزر در مرحله بعدی قرار می‌گیرد و با تحلیلی گسترده و استادانه از حرکات ترجمه‌ای در آثار امانوئل کانت، تغییر چشم‌گیری در طول و بلندپروازی ایجاد می‌کند. اسپیتزر استدلال می‌کند که «اگر» تفکر جدایی‌ناپذیر از زبان (ها) باشد،  هم‌چون زبان (ها)، تدوین واژگان فلسفی، اثر فلسفی و وظیفه و عملکرد تفکر را تشکیل می‌دهد.» (ص ۴۸). این فصل خدمت ناشی از این مشارکت این رشته‌ها را بازتاب می‌دهد و به همان اندازه کانت‌شناسان را مورد هدف قرار می‌دهد که کسانی که با ترجمه آثار او مشغول هستند.

جستار سابینا فولنویچ-جایتنر، محقق نوظهور، پس از این می‌آید و به موضوع ترجمه‌ناپذیری در حلول اخیر گفتمان مارتین هایدگر، قبل از بررسی دقیق‌تر شواهد آن در آثار او می‌پردازد. او به ما یادآوری می‌کند که در حالی مترجمان از ترجمه‌ناپذیری شکایت دارند، که ایده «معادل» در ترجمه‌کردن، مفهومی است که توسط محققان رد شده است، اما همچنان موضوعی است که در «فلسفه تحلیلی، هرمنوتیک و ساختارزدایی» مورد تحقیق قرار گرفته است (ص ۷۳). او با یک جمله درخشان در باره ترجمه و مترادف فلسفی جستارش را پایان می‌دهد:

«فلسفه به خودی خود نوعی ترجمه است […] با مطالعه تاریخ فلسفه، ما تاریخ ترجمه را نیز مطالعه می‌کنیم. در راستای تفکر والتر بنیامین مبنی بر این که باید بتوان طنین صدای اصلی را در ترجمه شنید، همچنین می‌توان گفت که در هر متن فلسفی، پژواک ترجمه قبلا طنین‌انداز شده است.» (ص۸۶)

جستار بعدی، شاید مهم‌ترین در این مجموعه، از ناتالیا  س. آوتونوموا ست. این که اوتونومووا اولین کسی بود که افرادی مانند دریدا، فوکو و فروید را به روسی ترجمه کرد، باید توجه او را در این زمینه جلب کرده باشد. در ابتدا با در نظر گرفتن موضوع به صورت چکیده، این فصل به آب شدن یخ دسترسی به متون دانشگاهی در دوران پسا-شوروی می‌پردازد. او خود در این زمینه کار می‌کند و این اثر نیز در همین جهت صورت پذیرفته است. او در این جستار ترجمه‌ناپذیری اصطلاحات ارائه‌شده توسط اندیشمندان پساساختارگرا را برای مخاطبان پسا-شوروی، که تا حد زیادی از گفتمان‌هایی که این آثار در آن شکل گرفته بود، منزوی شده بودند، بازگو می‌کند. اما اگر به کارهای آپتر و کاسین بپردازیم، ارزیابی او به طرز شگفت‌انگیزی متفاوت است:

«واژگان یک متن باز طراحی شده تا به طور مداوم به‌روز شود. اما برای ما، این نه تنها یک واقعیت فرهنگی بلکه یک چالش فرهنگی است. این مطمئناً یک کمک ارزشمند است، اما علاوه بر آن، این یک چشم‌انداز و یک انگیزاننده برای مشارکت ما در کار کلی و نیز برای تحقق منابع و امکانات گفتمانی هر فرهنگ فکری است. (ص ۱۰۱)

فصل بعدی مائوریسیو مندونسا کاردوزو به همان اندازه دور از دسترس است، زیرا قبل از در نظر گرفتن تعامل آن‌ها در زمینه‌های مردم‌شناسی، روانکاوی و علمی، مسائل موسسه‌ای و آموزشی ترجمه و فلسفه را مورد انتقاد قرار می‌دهد. کاردوزو رابطه نسبی ترجمه را به شیوه‌ای فلسفی و گویا بیان می‌کند: «هر عمل ترجمه‌ای، هر چه‌قدر هم ساده، فوری و واضح به نظر برسد، همیشه بر پیچیدگی تمام شرایط انسانی دلالت دارد.» (ص ۱۲۶) کاردوزو به عنوان یک استعاره انسان‌شناختی ادامه می‌دهد که «نحوه ارتباط ما با یکدیگر فقط یک راه خارجی و ابزاری برای دسترسی به جهان نیست، بلکه در واقع یک حرکت سازنده و دگرگون‌کننده نیروی هستی‌شناختی است.» (ص ۱۲۶)

پایان انتخابی اسپیتزر در این مجموعه یک نتیجه عجیب و غریب اما جالب است: داگلاس رابینسون یک پی‌نوشت ارایه می‌کند که در آن متن‌های این کتاب را به طور کلی تجزیه و تحلیل می‌کند، در مورد ابهام‌ها، ارتباطات و نقاط کور آ‌ن‌ها نظر می‌دهد. رابینسون در پایان ادعا می‌کند که هیچ درکی از موضوعات این مجموعه بدون اشاره به عملکرد فراگیر کامل نیست. «یکی از افعالی که اسپیتزر در مقدمه خود به طور مکرر به کار می‌برد «اجرا» است – در واقع دوازده بار، […] اما او دست به جعبه ابزار نظری خود نمی‌زند تا برای استفاده تحول‌آفرین از مفاهیم اجرایی ج. ل. آستین استفاده کند، کاری که هیچ یک از دیگر نویسندگان کتاب انجام نمی‌‌دهند.» (ص ۱۳۳)

هرچند پایان آن عجیب باشد، اما به مجموعه‌ای باریک و جسورانه چندان آسیب نمی‌رساند، مجموعه ای که نه تنها تفکر دانشمندان جهان متفاوت را در بر‌می‌گیرد، بلکه به جهت‌های جدیدی برای کار روی این موضوعات اشاره می‌کند. فلسفه‌پردازی ترجمه – و برعکس، تفسیر وابستگی فلسفه به ترجمه قابل فهم- می‌تواند اثری فصیح، تامل‌برانگیز و بسیار اصیل به ما ارائه دهد. در حالی که در بیش‌تر تاریخ خویش، فلسفه «خود را به عنوان عمل ترجمه» یا «موضوعی درون ترجمه» نمی‌فهمید.» (ص ۱۰۲) اتونومووا اصرار دارد که این رشته‌ای است که «زبان خود را می‌سازد»: «این زبان از جهاتی شبیه به یک زبان بیگانه است زیرا فرد نیاز به یادگیری آن دارد و خود به خود رشد نمی‌کند.» (ص ۹۶)

مطالعات ترجمه یک حوزه نسبتا جدید است که هنوز در حال تشخیص امکانات آن هستیم. فلسفه، برعکس، رشته‌ای است که به دلیل انحصار انگلیسی-آمریکایی دیرزمانی ست که مورد نقد قرار گرفته است. فراخوان‌ها برای «استعمارزدایی» برنامه‌های درسی آن مکرر است، در حالی که «فرهنگ لغت ترجمه‌نشدنی‌ها» از کاسین و آپتر (۲۰۰۴) شاید دقیق‌ترین و نیرومندترین تقاضا برای چنین تغییری را ارائه دهد. مجموعه اسپیتزر فقط بار دیگر تأیید می‌کند که اگر فلسفه به عنوان یک رشته واقعا علاقه‌مند به گسترش و تداوم افق خود به عنوان بخشی از آکادمی در دنیای جهانی‌شده باشد، انجام این کار برای مدت طولانی بدون درگیر شدن با ترجمه مشکل خواهد بود. این که آیا (یا چه زمانی) این اتفاق می‌افتد، با توجه به آپتر و کاسین، اهمیت ثانویه دارد.

مجموعه اسپیتزر، کتابی نیست که احساس کلیت را در فرد ایجاد کند، بلکه کتابی است که خواننده با این احساس که احتمالاتی که به آن اشاره می‌کند در حال حاضر در حال روشن شدن است.

کتاب «کار دشوار آدمیزادی» منتشر شد

کتاب «کار دشوار آدمیزادی» نوشته امیرعلی بنی‌اسدی توسط انتشارات آفتابکاران منتشر و روانه بازار کتاب شد.

به گزارش خبرگزاری مهر، «کار دشوار آدمیزادی» مجموعه نوشته های کوتاه امیرعلی بنی اسدی است که با رویکرد روانشناسی بر اساس تجربه های زیسته نویسنده توسط انتشارات آفتابکاران منتشر و روانه بازار کتاب شد.

کتاب «کار دشوار آدمیزادی» مجموعه نوشته هایی از امیرعلی بنی‌اسدی به تازگی از سوی نشر آفتابکاران منتشر شد؛ پیش از کتاب نیز دو رمان « اسمت را می گذارم باران» و «تهران بهمن ۲۶۰۰» از امیر علی بنی اسدی نویسنده و استاد دانشگاه ویکتوریا در کانادا منتشر شده است. کتاب «کار دشوار آدمیزادی» یک مجموعه ای از نوشته های کوتاه این نویسنده است که رویکرد روانشناختی دارد و در یک دوره زمانی هفت ساله نوشته شده و حاصل تجربیات زیسته نگارنده است که آن را با مخاطبان به اشتراک گذاشته است.

امیرعلی بنی اسدی درباره نوشته های کوتاه این کتاب می گوید: مجموعه نوشته های «کار دشوار آدمیزادی» تجربه زیسته من است وجنبه شاعرانه ندارد، در واقع چیزهایی است که من خودم به آنها رسیدم؛ یکی از مشکلات ما این است که تجربیات مان را در اختیار یکدیگر قرار نمی دهیم شاید اگر ما تجربیات زیسته مان را در اختیار یکدیگر قرار دهیم بسیاری از اشتباهات رخ نمی داد و مشکلات جامعه هم کم می شد.

بنی اسدی در یکی از این نوشته ها که بر جلد کتاب هم آمده است می گوید: من کلمات را دوست دارم. کلمات بودند که من را با تو آشنا کردند، من را به تو رساندند، من را روبه‌روی تو نشاندند. کلمات را که از من بگیرند نه با تو حرفی برای زدن دارم نه با خود، نه از تو شکایتی دارم نه از خود. کلمات همه‌چیز من‌اند، پس وقتی بیایم، کلماتم را همراه خود می‌آوردم. زیاد هم می‌آوردم. می‌چینمشان روی میز، می‌ریزمشان در چای و قهوه، مثل آب به صورتت می‌زنمشان، مثل سرمه به چشمانت می‌کشمشان، مثل گردنبند به گردنت می‌اندازمشان، مثل بالش می‌گذارمشان زیر سرت، مثل پتو می‌کشمشان روی تنت. آن وقت جل و پلاسم را هم که بخواهم جمع کنم، اول کلماتم را جمع می‌کنم. می‌ریزمشان در چمدانم، هر آنچه در چمدان جا نشود در جیب پنهان می‌کنم، هر آنچه باقی بماند می‌سپارم به باد. وقتی می‌روم، کلمات را هم می‌برم. من با کلمات می‌آیم، با کلمات هم می‌روم.

کتاب «کار دشوار آدمیزادی» نوشته امیرعلی بنی‌اسدی در ۱۶۰ صفحه و با تیراژ ۳۰۰ نسخه به قیمت ۳۸ هزار تومان وارد بازار کتاب شد.

اشتراک گذاری
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on telegram
Telegram
Share on email
Email
Share on print
Print
جدیدتربن مطالب
مطالب مرتبط
دیدگاه‌ها

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *